تبلیغات
سرزمین كهنم ایران - زیگورات چغازنبیل
 
درباره وبلاگ


ایران باستان تمدنهای آن وتمدنهای مرتبط با آن-شهرهای كهن ایران باستان-نزادهای ایرانی-امپراطوری هخامنشی-کوروش کبیر-داریوش شاه بزرگ-هخامنشیان-اشکانیان-ساسانیان-و گزیده هایی از طبیعت این مرز و بوم

مدیر وبلاگ : فرزاد ایرانمنش
نظرسنجی
شما تا به حال به چند استان از ایران سفر کرده اید؟








جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
سرزمین كهنم ایران
درود بر تمام ایرانیان و ایران دوستان




مقایسه معماری زیگورات چغازنبیل با نمونه های مشابه در بین النهرین

مقدمه
درمجموعه سعی شده است با مطالعه کتابها مقالات متعدد به معرفی مقایسه معماری زیگورات چـغازنبیل با نمونه های مشابــه در بین النهرین  پـرداخته شود در مورد فلسفه پیدایش زیگورات ها در ایران و بین النهرین توضیحاتی داده شده اسـت که زیگورات چه نوع بنایی است و هـدف از ساخـت ایـن نوع ساختمانها یـا معابد چیـست . چغازنبیل در دوره عیلام میـانی در قرن 13 قبل از میلاد ، توسط اونتاش گال در شهر دور اونتاش ساخـته شـده اسـت . دور اونتاش یک شهر مذهبی اسـت و در دوره شکوفـایی و تـولد دوباره عـیلامی ساخته شده است و قبل از پایان یافتن سلسله خاندان پادشاهی تحـت ضـربات دشمـن رنـگ میبازد. در ایـن مجـموعه بـه مـعـرفی بـناهای داخل حـصارهای چغازنبیل و معماری انها و مواد ومصالح به کار رفته ونوع ساختار چغازنبیل پر داخته شده است.و همچنین چند نمونه از زیگوراتهای بین النهرین معرفی شـده ، در مـورد نـوع ساخـتار انهـا وطبـقات ومـواد مصـالح و پلـکانهای توضـیحاتی داده شده است. 

فلسفه بیدایش زیگورات

در میان معابد و بناهای دنیای باستان، زیگورات ها یكی از شگفت انگیزترین آثار بر جای مانده هستند كه در منطقه میان رودان یا بین النهرین و همچنین در داخل ایران امروزی قرار گرفته اند. عظمت این ساختمان ها و ساختار معماری آنها، همیشه برای انسان امروزی عجیب و رمز آلود بوده است. فلسفه پیدایش زیگور ریشه واژه زیگورات به واژه ی «زیقوره» در زبان الكدی، یكی از زبانهای بین النهرین باز می گردد و به معنای بلند و بر افراشته ساختن است. زیگوراتما ساختمانها و معابد پلكانی شكل هستند كه مانند هرم، هر طبقه ی بالایی نسبت به طبقه پایین تر خود مساحت كمتری دارد. برروی وجوه این هرم های بزرگ، پله هایی برای رسیدن به آخرین طبقه وجود دارد.در اخرین طبقه بعضی از زیگوارتما، ساختمان مكعبی شكل وجود داشته كه احتمالاً محل برگزاری نیایش بوده است. حدس و گمان های مختلفی در مورد فلسفه وجودی این معابد عظیم وجود دارد. رایج ترین تصور در مورد زیگورات آن است

كه این معابد در حقیقت پلكانی بزرگ برای رسیدن به خدا یا خدایان مورد پرستش مردمان آن شهر بوده اند پله ای در ابعاد غیر قابل تصور كه از یك سو انسان از آن بالا می رفته و از سوی دیگر خدا از آن پایین می آمده تا در اخرین طبقه و آنجایی كه معبد قرار داشته انسان و خدا یكدیگر را ملاقات كند. با این حال زیگورات محلی برای نیایش های عمومی نبوده بلكه خانه ای برای خدایان بوده است و معمولاً افراد مانند كاهن ها یا پادشاه می توانستند از آن صعود كنند. زیگراقما ساختمانهای توپر آجری و خشتی هستند و درون خالی نیستند بلكه هر طبقه تا پایین و روی زمین ادامه دارد. در شهرهای میان رودان ، زیگورات بزرگترین و مشخص ترین ساختمان آن شهر بوده است. ارتفاع بعضی از این ساختمانها به پیش از چهل متر نیز می رسیده است. معمولاً این معابد در میان سایر معابد و ساختمانهای مقدس دیگر ساخته می شدند و یك مجموعه به هم پیوسته را تشكیل می دادند. دلتنگی های قومی برای كوه های شرق حدسیات دیگری نیز در مورد زیگورات مطرح است. برخی بر این باورند كه ساختمان این كوه های عظیم خشتی در دشت های جنوب ایران و منطقه میان رودهای دجله و فرات، كه منطقه ای است بدون پستی و بلندی، یاد آور كوه های سر به فلك كشیده فلات ایران است.

شاید سازندگان زیگورات ها، دلتنگی و یا خاطره قومی خود را از كوه های مقدس داخل فلات ایران كه می توانستند خاستگاه و سرزمین اصلی آنان باشد، با ساختمان این قطعه های بلند آجری نشان داده اند. هر چه كه هست، زیگورات نشان دهنده محترم و مقدس بودن ارتفاع و بلندی در ذهن سازندگان آن است. نخستین نمونه های شناخته زیگورات را مربوط به پنج هزار پیش می دانند. یكی از قدیمی ترین زیگورات كشف شده، زیگورات شهر اور (ur) در بین النهرین است. در حدود 30 زیگورات در منطقه میان رودان و فلات ایران شناسایی شده است. از این میان برخی از آنها را قطعیت زیگورات می دانند و برخی دیگر از روی متون ادبی، مذهبی و تاریخی بر جای مانده یه حدس و گمان شناسایی می كنند، بین چهار زیگورات در ایران وجود دارد. زیگورات سیلك كاشان – زیگورات چغازنبیل و و زیگورات ده نو و جیرفت . زیگورات چغازنبیل بزرگترین معبد بر جای مانده از این گونه است.

تاریخچه و موقعیت عیلامیان :

بخشی از ساكنان بومی فلات ایران برای نخستین بار از اواخر هزاره چهارم قبل از میلاد در جلگه های بین زاگرس و شرق بین النهرین در دشتهای رسوبی خوزستان كه یكی از كهن ترین مناطق فرهنگی ایران است و سرزمین خدایان

لقب گرفته بود. قدیمی ترین سیستم حكومتی را ابداع كردند و امپراطوری عظیم عیلام را بوجود اوردند، این مردمان شهرهای قدیمی جهان را پایه ریزی كردند و قدیمی ترین پایتختهای جهان را بنیان گذاردند. عیلامیان در جنوب و جنوب غرب ایران یكی از اقوام متمدن تر نسبت به بقیه اقوام ایرانی بودند. علاوه بر شوش سایر یاتختهای عیلامیان كه در كتیبه ها ثبت شده است عبارتند از:‌ایلات «اوان» در شمال غرب شوش كه احتمالاً شوشتر امروزی بوده است. از حدود 2700 ق م . تا 2200 ق م می باشد. ایالت «سیماش» در شمل شرقی دشت خوزستان كه احتمالاً خرم آباد امروزی است. ایالت «انزان» در شرق و جنوب شرقی دشت خوزستان كه احتمالاً فارس امروزی است. بقایای این شهرها نمونه های بارز شهرسازی و نخستین شهرهای سازمان یافته دنیا هستند. از وقایع بسیار مهم دوران عیلامیان اختراع خط میخی ایلامی كه در اواخر هزاره چهارم ق م. به صورت گل نوشته و آجر كتیبه دار و یا اشیا دیگر بخشی از میراث مكتوب ما را تشكیل می دهند. عیلامیان تنها قومی بودند كه از خط استفاده می كردند، خط آنان خط «عیلام مقدم» و یا «پرتو عیلامای» است.

چگونگی بنای شهر دور انتاش یا چغارنبیل:

حدود اواسط قرن 13 ق.م پشته وسیعی پیش از 30 متر از رودخانه آب «دز» یكی از شعبات رود كارون را از مسیر مستقیم خارج و به آن قوس می داد توسط شاه عیلام اونتاش – گال انتخاب شد تا در آن شهر مذهبی بنیان نهاده شود. این شهر دور انتاشی نامیده شد كه چنین نامی برگرفته از نام بنیانگذار آن بود. پشته ای كه انتخاب شده بود قبلاً خالی از سكنه و ناحیه بكری بود و فقط در دوره كوتاهی از هزاره چهارم قبل از میلاد مسكونی بوده است. انتاش – گال شاه مهمترین بنای شهر دور انتاش یعنی معبد یا زیگورات چغازنبیل را برای خدای اینشوشیناك بنا نهاد ابن یرج مقدس برای آنها نمایش از خط ارتباطی بین زمین و آسمان را ارائه می كرد. اگر فرضیه سلطنت 20 ساله (1245-1265) كه به انتاش – گال نسبت داده می شود صحیح باشد، عملیات ساختمانی دور انتاش دقیقاً بلافاصله پس از به قدرت رسیدن این شاهزاده بوده و قطعاً در طول تمام این دوره 20 ساله روی این شهر كار شده، ولی عملیات ساختمانی ایـن بـنا و شـهرك هـرگز به پـایـان نـرسیده است. پـس از مرگ انتاش گال هیچ یك از شاهان كه در قرن 13 ق م بر عیلام حكومت مـی كــردنـد وابستـگـی چندانی از خود به شهر دور انتاش نشان نداند و این شهر مقدس به صورتی آرام قرن ها به موجودیت خود ادامه می دهد تا اینكه با حمله و تهاجم آشوریها به این شهرك و فتح آن در سال 640 ق م – این شهر متروك می شود سالنامه های آشو بنیپال كه به ذكر هشتمین لشكركشی می پردازد، تصویر این خرابی و انهدام را كه سربازان آشوری به این شهر وارد كردند را در ذهن زنده می كند.

 

معرفی چغازنبیل:


در طی حفاریهای به عمل آمده شهری كه در آن چغازنبیل پیدا شده وسعتی بالغ بر 4 كیلومتر مربع داشت و در 42 كیلومتری جنوب شرقی شهر شوش واقع شده است. بلندی آغازین آن 52 متر و 5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها 2 طبقه و نیم از آن باقی مانده است.


بناهای مهم چغازنبیل:

حصار اول: این حصار در برگیرنده زیگورات و معابد و بنای نیایشگاه است كه در آن 6 دروازه وجود دارد و از طریق همین دروازه ها زائران به محوطه معبد وارد می شدند. این حصار دارای ناودان هایی است كه وظیفه دفع آب را بر عهده داشتند. مصالح به كار رفته در حصار اول خشت و گل كوبیده هستند. به این حصار «تمنوس» می گفته اند.

حصار دوم: حصاری است كه حصار اول و بخشی از بناهای تاریخی چغازنبیل را در بر گرفته است.
حصار سوم: حصار سوم چغازنبیل نشانگر محدوده شهر بوده است و حصار اول و دوم و مجموعه بناهای چغازنبیل را در بر گرفته است. مصالح به كار گرفته شده در ساخت این حصار عموماً خشتی هستند.

بناهای داخل حصار اول:

معبد چهار گوش غربی:

 هر یك از اضلاع این معبد 17 متر است و هر یك از چهار زاویه آن همچون زیگورات در جهت یكی از جهات اربعه قرار دارد. ورودی این معبد در شمال شرقی آن تعبیه شده است، سقف اتاق ها در این معبد با خشت خام بصورت طلاق هلالی از نوع آهنگ پوشیده شده است.


معبد چهار گوش جنوب شرقی:

هر یك از اضلاع این معبد كه زوایای آن به طرف جهات اربعه است 18 متر بوده است. وجوه آن دارای پیش آمدگی ها و پس رفتگی هایی بوده كه در روی از وجوه، تشكیل دو ستون بزرگ چهار گوش 50/4 متری و یك ستون مركزی را می داده كه همه اینها 30 سانتیمتر برجستگی داشتند. نقطه این معبد شامل حیاطی است كه در زاویه غربی بنا قرار گرفته است، اتاق های این معبد همانند معبد چهار گوش غربی در دو ضلع آن قرار گرفته است و همه آنها به این حیاط وابسته اند، ورودی آن در روی وجه جنوب شرقی قرار گرفته و بر دالان كوچكی به ابعاد 50/2 در 50/3 باز می شود. نقشه این معبد خیلی شبیه به معبد غربی است. با این تفاوت كه ورودی آن به جای اینكه به طرف شمال شرقی باز شود در ضلع جنوب شرقی قرار دارد.

معبد الهه اینشوشیناك:

در بخش شرقی جنوب شرقی، معبد B كه به الهه اینشوشیناك هدیه شده وجود دارد. این معبد دارای 5 اتاق است كه همگی آنها در یك ردیف قرار داشته اند. در مدخل ورودی معبد، یك سر در هلالی به شعاع 5/72 سانتیمتر كه مصالح آن از خشت و ملات گچ است. در زیر اتاق ورودی دروازه معبد كه به «دروازه مجلل» معروف می باشد، آجر نوشته هایی دیده می شود. این آجر نوشته ها در هر دو سمت دروازهوجود دارند. معبد اینشوشیناك B دارای برخی از سالمترین و بهترین كلون ها و لوله های در و همچنین پاشنه های سنگی است.


مجموعه معابد شمال غربی:

از بین تمام نیایشگاه های پیدا شده در دور انتاش فقط 3 نیایشگاه جای ویژه ای را كه نسبت به سایر جاها ممتاز بوده اشغال كرده اند. این مجموعه در مجاورت حصار درونی در جبهه شمال غربی زیگورات قرار دارند. دو نیایشگاه برای ایشنی كاراپ وكی ری دیشا كه مستقیماً به صحن شمال غربی باز می شوند و نیایشگاه سوم كه برای خدای (گال) ساخته شده در نزدیك دروازه شمالی دیوار حصار قرار دارد.

دروازه ارابه ها:

این دروازه در گوشه جنوبی حصار اول واقع شده است. عرض دروازه در حدد 40/2 متر می باشد، و كف پوشی از سنگ بر روی سطح دروازه دیده می شود. درز این كف پوش سنگی را با ملات قیر معدنی پر كرده اند. بر روی این سنگ فرش آثاری شبیه به آثار چرخ گاری دیده می شود و به همین دلیل این دروازه به نام دروازه ارابه ها مشهور شده است. چهار پایان را برای قربانی كردن د عابد از این دروازه وارد می كردند.

دروازه شاهی:

دروازه شاهی بزرگترین و عریض ترین دروازه است كه در دیوار حصارهای اطراف حصار زیگورات تعبیه شده است. در اینجا كلون های سنگی مشابهی بسته می شده كه توسط بست های فلزی به درچوبی متصل بودند. در درون این دروازه 2 عدد تنگ سفالی پیدا شده كه حالت و شكل آنها متاخرتر بوده و می توانستند مربوط به زمان فتح شهر توسط آشوری ها بوده باشد. دو قطعه از مجسمه های كوچك الهه عریان، قطعه ای از سفال رنگی، نصف مهر استوانه از جنس خمیر شیشه و یك قطعه كوچك مفرغ پایان پخش این مجموعه هستند.

دروازه شمال شرقی:

این دروازه بزرگترین و مهمترین دروازه تمنوس و متكی به چهار برج می باشد دو برج در خارج و دو برج دیگر در داخل حصار است. این دروازه در 265 متری زاویه شمالی تمنوس در دیوار شمال شرقی باز می شد.دو برج درونی آن از دیوار حصار 8/10 متر پیش آمدگی داشتند، كه پهنای هر كدام از آنها در هر طرف زیگورات 6/60 متر و محدود به گذرگاهی به شكل مربع می شدند. تمام كف دروازه با آجرهای شكسته ای كه هنوز هم لكه هایی از آنها باقی مانده خوش شده بود، همچنین كفسازی عریضی از آجر شكسته در مقابل دروازه، در تمنوس گسترده شده بود.


جبهه شمال شرقی:

این جبهه بیشترین میزان تغریب را دارد. عمود بر دروازه جبهه، مسیری كفسازی شده تا تا دروازه شمال شری وجود دارد. در جلوی این جبهه معبدی یافت نشده است. پلكان دروازه شمال شرقی به عرض 55/4 متر ورودی سراسری خارجی این دروازه را تشكیل می دهد ارتفاع هر یك از پله ها در حدود 29 سانتیمتر و پوشیده از كف سازی سنگی بوده اند. در ورودی سَرْ سَرای در حدود 5/1 متر پهنا دارد. در جلوی این در ورودی دو اولا و كلون سنگی یافت شده اند. از مهمترین یافته های این جبه پیدا كردن قطعات متعددی از یك حیوان به صورت برجستگی های مدور و از جنس سفال لعابدار بود كه جمع آوری و مرمت مشخص شد كه مجسمه یك گاو نر نسبتاً بزرگ است. این حیوان حكم یك نگهبان دروازه را برای زیگورات چغازنبیل داشته است

جبهه جنوب شرقی:

این جبهه به وسیله یك راه كف سازی شده به دروازه شاهی متصل شده است كه در انتهای آن و در برابر دروازه جنوب شرقی دو ردیف سكو به موازات هم دیده می شود. این سكوها مخصوص دادن هدایای پیش كشی بوده است.


جبهه شمال غربی:

این جبهه از زیگورات، در مجموع بیشترین باز سازی را داشته است. در روبروی آن مجموعه معابد شمال غرب قرار دارند، كه شامل 3 معبد بسیار مهم (گال، ایشه نی كاراپ، كریویشا) می باشند در سمت غربی این جبهه مسیر كفسازی شده وجود دارد كه تا دروازه غربی این جبهه مسیر كفسازی شده وجود دارد كه تا دروازه غربی و از آن جا به معابد چهار گوش غربی متصل می شود. دروازه شمال غربی شامل شامل پلكانی به عرض 60/4 بوده است كه از طریق آن به سر سرای خارجی این در می رسیدند. این پلكا شامل 10 پله می باشد كه ارتفاع سر پله تقریباً 20 سانتیمتر است. در جلوی این پلكان یك كاسه پاشنه سنگی در دهانۀ در دیه می شود و در طرف راست ورودی اتاق رواق مانندی وجود دارد كه ابعاد آن 7 متر در 60/2 متر است.

جبهه جنوب غربی:


جبهه جنوب غربی از سالمترین جبهه های باقی مانده در زیگورات چغازنبیل است، این جبهه به وسیله سه راه كف سازی شده به نیایشگاههای سه گانه متصل می شود در این جبهه سكویی وجود دارد كه از آن به عنوان سكوی قربانگاه و نیز ساعت آفتابی استفاده می شده است.

بناهای داخل حصار دوم:

معابد هیش میتیك و رو هوراتیو :   

این معبد كه وف دو الهه است در 50/111 متری شمال غربی دروازه بزرگ، شمال شرقی تمنوس و در 140 متری زاویه شمالی این محوطه مقدس قرار گرفته بود. حلول این معبد 50/47 و عرض 56/23 متر است. دیوار شمال شرقی آن به موازات حصار تمنوس امتداد می یابد و با فاصله منظم 13 متر از آن فاصله دارد. ورودی كعبد در نزدیكی زاویه جنوبی و در نمای جنوب غربی آن قرار داشت. این معبد وقف دو الهه مذكر به نام های هیش میتیك و رو هواراتیو بوده است. در این معبد 21 آجر كتیبه دار یافت شد كه نام این دو خدای باستانی را بر خود داشتند

دروازه شمال شرقی:

این دوروازه در روبروی دروازه شمال شرقی اول قرار دارد. میزان تخریب در این دروازه نسبتاً زیاد است از طرفی جبهه جنوب شرقی زیگورات متصل شده است و از طرف دیگر تا جبهه شمال غربی و نزدیك معبد گال امتداد دارد. در درون این دروازه و در سمت شرقی آن یك پلكان یافت شده است.

دروازه شوش:

در دیوار جنوب غربی دروازه ای شناخته شد كه به دروازه شوش معروف است این دروازه در 180 متری زاویه جنوب غربی حصار تمنوس قرار دارد. عرض كلی آن به 5/17 متر می رسیده و قریباً هم عرض دروازه شمال شرقی بوده است. چهار برج به آن تكیه زده بودند كه این چهار برج گذرگاهی را بوجود می اورند كه نسبتاً باریك بود. این گذرگاه باریك نشان می دهد كه از این دروازه فقط عده معدودی گذر می كرده اند و وارد تمنوس می شده اند و محققاً تعداد این وارد شوندگان خیلی كمتر از انبوه مردمی بوده است كه از دروازه شمال شرقی وارد تمنوس می شده اند. تمام كف این دروازه با خشت شكسته فرش شده بود. زمین بیرون این دروازه را با سنگریزه فرش كرده بودند. از این دروازه راهی كفسازی شده شروع می شد كه این راه پس از امتداد در كنار معبد چهار گوشه غربی به دروازه غربی در حصار داخلی می رسیده است و در نتیجه دروازه شوش را به دروازه خوبی حصار داخلی متصل می كرده است.

دروازه مسدود شده:

در 163متری زاویه شرقی و 81 متری گذگاه شاهی قرار دارد. این دروازه از نظر معماری و ابعاد، نسبتاً ساده و مقعر بود و به نظر می رسد كه تمام این دروازه را مسدود كردند دلیل چنین حذفی روشن نیست، اما می تواند نشان دهنده این موضوع باشد كه سلسله جدید شاهان حركت دسته جمعی بطرف دور اونتاش را كنار گذاشته بوده اند. برجهای خارجی این دروازه در روی وجه بیرونی دیوار حصار یك برجستگی به عمق 30/3 متر و عرض 10/4 متر بوجود آورده بودند كه بین آنها فضایی بطول 30/3 متر در یك متر باقی مانده بود. از اینجا گذرگاهی بطول 50/3 متر و عرض 50/1 شروع می شد كه این راه به سه قسمت مركزی دروازه كه فقط دری كه یك لنگه داشته است منتهی می كند.

گذرگاه شاهی:

در دیوار جنوب شرقی دروازه دیگری شناسایی شده كه به گذرگاه شاهی معروف است. موقعیت راهی كفسازی شده كه از دروازه شاهی حصار صحن ها شروع و به گذرگاه واقع در دیوار حصار تمنوس منتهی می شود، موجب گردید كه ما چنین نامی را روی آن بگذاریم. قسمت مركزی این دروازه بطول 5/50 متر و عرض 3/10 متر با كفسازی زیبایی از آجرهای سالم پوشیده شده بود، كه در امتداد طول دیوار جنوب غربی اش سكوئی به عرض 2 آجر وجود داشته است. این دروازه، تنها دروازه ای است كه پلكانی خم شده به شكل آرنج در آن وجود داشته است. همین پلكان صعود به بالای برجها و دیوار حصار آسانتر می نمود.

برج نور كیپرات:

این برج كه پیش آمدگی آن بطرف بیرون است، دروسط دیوار جنوب شرقی در 28/50 متری جنوب گذرگاه شاهی قرار دارد. این برج به عرض 8/15 و پیش آمدگی 5/20 متر كه علی الظاهر بعداً به ساختمان دیوار تمنوس افزوده شده است پر بود و اثری از پلكان در آن دیده نمی شود. در ساخت این برج از آجر استفاده شده است.


مجموعه غربی:

دیوارهای پیدا شده در این مجموعه از آجر شكسته ساخته شده بودند. ضخامت این دیوارها بسیار كم بوده است. به نظر می رسد كه بنا بدون در نظر گرفتن نقشه ای دقیق ساخته شده است. دیوارها ناگهان شروع و ناگهان نیز بدون دنباله رها شده بودند. حیاط ها پشت سر هم بودند و اجاق ها بدون آنكه در سر پناهی باشد، نشانگر یك آشپزخانه ابتدایی بودند. این بنابراین سكونت كارگران ساخته شده بوده است. یكی از دلادیل آن این است كه شواهدی یافت شده كه نشان می دهند كه شناخت آن به زمانی می رسد كه شهر كاملاً در حال ساخت ساز بوده است.

مجموعه شمال غربی:

این مجموعه به هنگام از زیر خاك در آوردن دیوار شمال غربی حصار تمنوس كه تقریباً در تمام طولش از یك خط سیستم پیروی می كند، كشف شد. تاریخ آن به زمانی می رسد كه شهر در حال ساخته شدن بوده است. اكثر مجموعه با دیوارهایهایی از آجر شكسته ساخته شده بوده است. دیوارهایی كه سه حیاط و دو اتاق ساخته شده به درازا را محاطه می كردند. در درون این مجموعه محوطه محصوری پیدا شده كه باد و دیواره از خشت خام درست شده بود. در این محوطه گذگاه عویضی وجود دارد، كه به طرف حصار تمنوس می رود. در این گذرگاه آثاری از یك ثاودان و دو سكوی خشتی وجود دارد.


مجموعه شرقی:

این مجموعه درضلعع شرقی حصار اول (تمنوس) واقع شده است متشكل از چهار نیایشگاه بصورت فشرده بطول 90 متر و عرض 35 متر می باشد. نمای تمام این نیایشگاه كه بطرف جنوب غربی چرخیده، رو به گذرگاه شاهی است. این مجموعه توسط راهی كفسازی شده كه فقط قسمتهای ناچیزی از آن باقی مانده است به گذرگاه شاه متصل می شد.

 

زاویه شمالی تمنوس:

در این بخش 9 مورد كفسازی شده یا آجر شكسته از زیر خاك پیدا شده كه همه به موازات همدیگر بودند. طول این كفسازی ها به 30 متر می رسید و عرض هر یك از انها بطور متوسط 50/4 متر بود. در این منطقه هم چنین مصالح ساختمانی و اتاق های نیمه تمامی یافت شد كه نشان از یك عملیات ساختمانی نیمه تمام بود. یافته شدن مصالح بنایی و نیز سه نواری كه یكی از انها پر از قیر معدنی و یكی دیگر مملو از گچ بود صحت این فرضیه را تأیید كرد. در كنار این مصالح دو حلقه چاه كشف شد كه با توجه به آب شور و غیر قابل شرب این چاه ها گمان می رود از آنها برای عملیات ساختمانی استفاده می كردند.

بناهای دیگر چغازنبیل:





نوع مطلب : عیلامیان، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


دوشنبه 17 مرداد 1390 :: نویسنده : فرزاد ایرانمنش
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر